Και πάλι εδώ.
Τίποτα δεν άλλαξε.
Ίδιο άχρωμο σκηνικό.

Και πάλι εδώ
Κάτω από ένα πυκνό,
αλλά θαμπό φως.

Και πάλι εδώ.
Η "χειμερία νάρκη" και η "ακινησία" παρέα μου.
Τα αδύναμα γρανάζια, εικόνα και συντροφιά μου.

Και πάλι εδώ.
Τραγουδώ το "τίποτα" και το "ουδέτερο".
Υπομένω το "αναίσθητο" και το "αόριστο".

Ακόμα εδώ.
Πονάω μ' ακούς και δεν ντρέπομαι.
Λυγίζω μ' ακούς και δεν το δείχνω.

Λίγο ακόμα εδώ.
Δεν θα καταλάβεις.
Δεν θα το δεις

Δεν είμαι εδώ.
Είναι κάτι δικό μου.

Το χέρι τρέμει, το μυαλό φοβάται
και η ευαισθησία κρύβεται σε κήπους μανιακών
που επιμένουν πως η αγάπη θα ‘ρθει
και μ’ ένα νεύμα σε παραπέμπουν στο παλιό λιθαράκι
που είχες θαμμένο βαθιά για χρόνια
στο ελπιδοφόρο χώμα
πως ο έρωτας θα σου χτυπά ξανά
και εσύ θα παραδίνεσαι ως τα ευδιάκριτά του άκρα.

Σύννεφα...

Σαν να σου παίρνουν την ψυχή από ψηλά,
σαν να σου στάζουν στα χέρια κρυσταλλένιο μέλι του βορά,
σαν να σ’ αγγίζει το φεγγάρι στα μαλλιά,
σαν ένα όνειρο τα βλέπεις πια.

Κύκλους το μελάνι κάνεις.
Μπήγεις τη φωνή σου στη χαρούμενη λακκούβα,
που σε προσελκύει βαθιά,
σκοτεινή η λάμψη της, σε μαγεύει.
Σου δίνει ένα και εκατό ζητά για ανταμοιβή.

Φώναξε, φώναξε δυνατά
Μπορείς;
Αργοσβήνει η φωνή και η θέληση.
Τρεμοσβήνει η φλόγα
και η αυγή,
σε χαιρετά από μακριά.

Ηλιαχτίδα, του παραθύρου μου γλυκιά αλμύρα,
τη μουχλιασμένη σκέψη του μυαλού μου ξαναγύρνα,
πίσω στους γνώριμους τρόπους της συνεπαρμένης ζωής,
στην δυνατή φωνή της φιλοδοξίας
και στη ενέργεια που ξεχάστηκε στη διαδρομή για την ελπίδα...

Όλα ή Τίποτα...

Αδύναμη, ανόητη, νοσταλγική,
ψάχνω σε κρυμμένα κουτιά το μυστικό
που θα μπορέσει να ξεδιαλύνει κάθε μικρό μου δισταγμό.

Οι καταστάσεις είναι δημιούργημα δικό μου;
Οι πόνοι είναι φτιαγμένοι απ’ το μυαλό μου;
Η ατυχία είναι ζήτημα στιγμής;
Ή η τύχη σε περιμένει αλλά δεν θα τη βρεις;

Ένα κενό ξεκουράζεται πάνω στο λυγμό μου.
Βολεμένο από το άσυλο που του προσφέρω.
Το τιμόνι στα χέρια ενός αγνώστου καβαλιέρου,
με καθοδηγεί όλο και πιο βαθιά στο καταθλιπτικό μου «θέλω».

Μια κρίση πανικού νιώθω στο στέρνο.
Μια δόση ανθρωπισμού ακόμα περιμένω.
Η προσωπική αδυνατότητα μου ξεμπροστιάζεται.
Μια καινούργια τακτική αποβιβάζεται στο τρένο.

Αυτή η θλίψη με κυνηγάει πάντα.
Αυτό το κενό με ρουφάει όλο πιο κάτω.
Το νόημα ακόμα δεν το βρήκα.
Το ψάχνω και αυτό, συλλέγοντας τα λάθη καινούργιων εχθρών.

Το φευγιό να αποκτήσω προσπαθώ.
Μια αγκαλιά να με τραβήξει, να με παρασύρει
και να με παραδώσει σ' έναν καλύτερο καιρό.
Τη δύναμη να αποκτήσω προσπαθώ.

Μέρα ίδια και ανιαρή.
Λέξεις απλές ανόητες και άστοχες.
Όλα χωρίς νόημα.
Τα ίδια όλα.
Καταθλιπτικά απλά.

Δεν έχει νόημα...Τίποτα δεν έχει νόημα.
Κανείς δεν μπορεί να με ακούσει, πόσο μάλλον να καταλάβει
τί νιώθω μέσα μου. Προσπαθώ να αφυπνίσω τον εαυτό μου, όμως
αυτός ακόμα κοιμάται. Του αρέσει να τρέχει πίσω στο παρελθόν και
να αναπολεί, τις ωραίες στιγμές που έζησε και ύστερα να βάζει
σε λειτουργία το μηχάνημα των δακρύων που όσο περνάει η ώρα,
παράγει περισσότερα. Ξύπνα εαυτέ μου. Κατάφερε να ξεφύγεις, να
λυτρωθείς από τις περασμένες μέρες. Μπορείς..?