Αυτή η θλίψη με κυνηγάει πάντα.
Αυτό το κενό με ρουφάει όλο πιο κάτω.
Το νόημα ακόμα δεν το βρήκα.
Το ψάχνω και αυτό, συλλέγοντας τα λάθη καινούργιων εχθρών.

Το φευγιό να αποκτήσω προσπαθώ.
Μια αγκαλιά να με τραβήξει, να με παρασύρει
και να με παραδώσει σ' έναν καλύτερο καιρό.
Τη δύναμη να αποκτήσω προσπαθώ.

Μέρα ίδια και ανιαρή.
Λέξεις απλές ανόητες και άστοχες.
Όλα χωρίς νόημα.
Τα ίδια όλα.
Καταθλιπτικά απλά.

Δεν έχει νόημα...Τίποτα δεν έχει νόημα.
Κανείς δεν μπορεί να με ακούσει, πόσο μάλλον να καταλάβει
τί νιώθω μέσα μου. Προσπαθώ να αφυπνίσω τον εαυτό μου, όμως
αυτός ακόμα κοιμάται. Του αρέσει να τρέχει πίσω στο παρελθόν και
να αναπολεί, τις ωραίες στιγμές που έζησε και ύστερα να βάζει
σε λειτουργία το μηχάνημα των δακρύων που όσο περνάει η ώρα,
παράγει περισσότερα. Ξύπνα εαυτέ μου. Κατάφερε να ξεφύγεις, να
λυτρωθείς από τις περασμένες μέρες. Μπορείς..?

Τις καλύτερες μέρες περιμένω.
Τις εικόνες που θα γεμίσουν πάλι το μυαλό.
Τις αναμνήσεις που θα ξαγρυπνούν ένα μουχλιασμένο τρένο.
Και τη συρίνα που θα ανασηκώσει κάθε δισταγμό.

Σπαστική η κίνηση των χεριών.
Δίνει στο σώμα μια άσχημη μορφή.
Δεν σταματά..δεν μπορείς να την διακόψεις,
έχωντας κατα νου τη ζωή κάποιων άρρωστων πληγών.

Κουτιά γύρω απ' την αύρα,
των καρπών σου τα στενά.
Φυτρώνουν σαν γρανάζια,
ρίζες που περιμένουν τη χαρά.

Λειψές και αυτές οι λέξεις.
Λειψές και εικόνες του καιρού.
Στα κύμματα να με φυγαδεύσεις,
να ξυπνήσει η άνοιξη του σπασμένου μου μυαλού.

Κενό...

Χωρίς Λόγια...

Σε ψάχνω ακόμα...

Χρειάζομαι Αγάπη...
Σε ψάχνω ακόμα...να με γεμίσεις θέλω...να με τυλίξεις με ένα άσπρο πανί...να γίνω ένα με τη ζεστή αφή σου...να ξεχαστώ πάνω στα χέρια σου...να αφαιρεθώ από τη παράξενη ματιά σου...
Σε ψάχνω ακόμα...

...

Μέσα σε μια λίμνη
γαλήνια στρυφνή,
ένα σώμα αλαφρώνει.
Ο γάντζος το δέρμα γεύεται
σαν ένα ποτήρι κρασί.

Δημιούργησες τον ίδιο τον πνιγμό σου.
Το δάκρυ θέλει να ξεγλιστρήσει
Εσύ, παραδίνεσαι στο αυτόματο ριζικό σου.
Οι μέρες απλά σου φέρνουν την αυγή.

Γιατί να μην ήσουν καλός σε όλα αναρωτιέσαι.
Πως το γυαλί μπορεί να κολλήσει σ' ένα ψηφιδωτό.
Το στόμα σου υγραίνει και ξεραίνεται.
Το δάκρυ βγαίνει για να αντικρίσει έναν μεθυσμένο οδηγό.

Καταλαβαίνω, καταλαβαίνεις, καταλαβαίνει.
Σταμάτα να παίζεις το ανέραστο αυτό παιχνίδι.
Ξεκίνα την αφήγηση, τη γραφή και τη μελοποίηση.
Φτιάξε το στολίδι που θα φιγουράρει, ναι, στο απλοϊκό σου παιχνίδι.

Αλλά δεν μπορείς ακόμα.
Έχεις τόσα πολλά να σκεφτείς και να παραδωθείς.
Προσπάθησε όμως κάποια στιγμή από τώρα
και ίσως μπορέσεις να εξαλειφθείς.

Για τον "Αδερφουλη".....Βροχη

Κλαίω και εγώ μαζί με τον ουρανό.
Σταγόνες απο βροχή πέφτουν στο πρόσωπό μου.
Θέλω να φτιάξω ένα κόσμο δικό μου.
Δεν είμαι αυτή που ζητάτε.

Οι εσωτερικές μου χορδές έσπασαν,
φθάρθηκαν από την άσκοπη χρησιμοποίηση.
Μπορώ τώρα να φύγω, μη με τραβάτε
δεν υπάρχει άλλο κλάμα
χάθηκε μέσα στην ποίηση.

Χάθηκε με τις μέρες,
χάθηκε με τις καταστάσεις.
Ψαγμένα λόγια και ψαγμένοι δρόμοι.
Αυτοί κινούν τους "παραβάτες".

Είμαι κουρασμένη απο τον πόνο.
Ο οργανισμός με όπλο το στομάχι
προειδοποιεί: "Πρέπει να τελειώσεις τη μάχη".
Είμαι εδώ, εγώ και το δωμάτιο μόνο.

Ο ουρανός άραγε θ'ανοίξει πάλι
ή θα μείνει κλειστός
σαν μια σπήλια που γυρεύει το χάδι;
Σίγουρα τώρα όχι, βρέχει πάλι.

Καλοκαιρι...

Γύρω απο το νυσταγμένο μου σώμα
μια σφήγκα τριγυρίζει και γελά.
Προσπαθεί να αναισθητοποιήσει και να ρουφήξει
αργά και αθόρυβα τη γλυκιά καλοκαιρινή ανεμελιά.

Να μου περάσει θέλει την πικρή γεύση της αναπόλησης,
το ακατόρθωτο πέρασμα στο παρελθόν.
Αντάλλαγμα μου θα δεχτεί τη μέρα της προσάρμοσης.
Ως τότε...θα με οδηγεί σε αμμουδιές φωτισμένων θαλασσών.