...

Μέσα σε μια λίμνη
γαλήνια στρυφνή,
ένα σώμα αλαφρώνει.
Ο γάντζος το δέρμα γεύεται
σαν ένα ποτήρι κρασί.

Δημιούργησες τον ίδιο τον πνιγμό σου.
Το δάκρυ θέλει να ξεγλιστρήσει
Εσύ, παραδίνεσαι στο αυτόματο ριζικό σου.
Οι μέρες απλά σου φέρνουν την αυγή.

Γιατί να μην ήσουν καλός σε όλα αναρωτιέσαι.
Πως το γυαλί μπορεί να κολλήσει σ' ένα ψηφιδωτό.
Το στόμα σου υγραίνει και ξεραίνεται.
Το δάκρυ βγαίνει για να αντικρίσει έναν μεθυσμένο οδηγό.

Καταλαβαίνω, καταλαβαίνεις, καταλαβαίνει.
Σταμάτα να παίζεις το ανέραστο αυτό παιχνίδι.
Ξεκίνα την αφήγηση, τη γραφή και τη μελοποίηση.
Φτιάξε το στολίδι που θα φιγουράρει, ναι, στο απλοϊκό σου παιχνίδι.

Αλλά δεν μπορείς ακόμα.
Έχεις τόσα πολλά να σκεφτείς και να παραδωθείς.
Προσπάθησε όμως κάποια στιγμή από τώρα
και ίσως μπορέσεις να εξαλειφθείς.

Για τον "Αδερφουλη".....Βροχη

Κλαίω και εγώ μαζί με τον ουρανό.
Σταγόνες απο βροχή πέφτουν στο πρόσωπό μου.
Θέλω να φτιάξω ένα κόσμο δικό μου.
Δεν είμαι αυτή που ζητάτε.

Οι εσωτερικές μου χορδές έσπασαν,
φθάρθηκαν από την άσκοπη χρησιμοποίηση.
Μπορώ τώρα να φύγω, μη με τραβάτε
δεν υπάρχει άλλο κλάμα
χάθηκε μέσα στην ποίηση.

Χάθηκε με τις μέρες,
χάθηκε με τις καταστάσεις.
Ψαγμένα λόγια και ψαγμένοι δρόμοι.
Αυτοί κινούν τους "παραβάτες".

Είμαι κουρασμένη απο τον πόνο.
Ο οργανισμός με όπλο το στομάχι
προειδοποιεί: "Πρέπει να τελειώσεις τη μάχη".
Είμαι εδώ, εγώ και το δωμάτιο μόνο.

Ο ουρανός άραγε θ'ανοίξει πάλι
ή θα μείνει κλειστός
σαν μια σπήλια που γυρεύει το χάδι;
Σίγουρα τώρα όχι, βρέχει πάλι.

Καλοκαιρι...

Γύρω απο το νυσταγμένο μου σώμα
μια σφήγκα τριγυρίζει και γελά.
Προσπαθεί να αναισθητοποιήσει και να ρουφήξει
αργά και αθόρυβα τη γλυκιά καλοκαιρινή ανεμελιά.

Να μου περάσει θέλει την πικρή γεύση της αναπόλησης,
το ακατόρθωτο πέρασμα στο παρελθόν.
Αντάλλαγμα μου θα δεχτεί τη μέρα της προσάρμοσης.
Ως τότε...θα με οδηγεί σε αμμουδιές φωτισμένων θαλασσών.