Για τον "Αδερφουλη".....Βροχη

Κλαίω και εγώ μαζί με τον ουρανό.
Σταγόνες απο βροχή πέφτουν στο πρόσωπό μου.
Θέλω να φτιάξω ένα κόσμο δικό μου.
Δεν είμαι αυτή που ζητάτε.

Οι εσωτερικές μου χορδές έσπασαν,
φθάρθηκαν από την άσκοπη χρησιμοποίηση.
Μπορώ τώρα να φύγω, μη με τραβάτε
δεν υπάρχει άλλο κλάμα
χάθηκε μέσα στην ποίηση.

Χάθηκε με τις μέρες,
χάθηκε με τις καταστάσεις.
Ψαγμένα λόγια και ψαγμένοι δρόμοι.
Αυτοί κινούν τους "παραβάτες".

Είμαι κουρασμένη απο τον πόνο.
Ο οργανισμός με όπλο το στομάχι
προειδοποιεί: "Πρέπει να τελειώσεις τη μάχη".
Είμαι εδώ, εγώ και το δωμάτιο μόνο.

Ο ουρανός άραγε θ'ανοίξει πάλι
ή θα μείνει κλειστός
σαν μια σπήλια που γυρεύει το χάδι;
Σίγουρα τώρα όχι, βρέχει πάλι.