Αυτή η θλίψη με κυνηγάει πάντα.
Αυτό το κενό με ρουφάει όλο πιο κάτω.
Το νόημα ακόμα δεν το βρήκα.
Το ψάχνω και αυτό, συλλέγοντας τα λάθη καινούργιων εχθρών.

Το φευγιό να αποκτήσω προσπαθώ.
Μια αγκαλιά να με τραβήξει, να με παρασύρει
και να με παραδώσει σ' έναν καλύτερο καιρό.
Τη δύναμη να αποκτήσω προσπαθώ.

Μέρα ίδια και ανιαρή.
Λέξεις απλές ανόητες και άστοχες.
Όλα χωρίς νόημα.
Τα ίδια όλα.
Καταθλιπτικά απλά.

Δεν έχει νόημα...Τίποτα δεν έχει νόημα.
Κανείς δεν μπορεί να με ακούσει, πόσο μάλλον να καταλάβει
τί νιώθω μέσα μου. Προσπαθώ να αφυπνίσω τον εαυτό μου, όμως
αυτός ακόμα κοιμάται. Του αρέσει να τρέχει πίσω στο παρελθόν και
να αναπολεί, τις ωραίες στιγμές που έζησε και ύστερα να βάζει
σε λειτουργία το μηχάνημα των δακρύων που όσο περνάει η ώρα,
παράγει περισσότερα. Ξύπνα εαυτέ μου. Κατάφερε να ξεφύγεις, να
λυτρωθείς από τις περασμένες μέρες. Μπορείς..?

Τις καλύτερες μέρες περιμένω.
Τις εικόνες που θα γεμίσουν πάλι το μυαλό.
Τις αναμνήσεις που θα ξαγρυπνούν ένα μουχλιασμένο τρένο.
Και τη συρίνα που θα ανασηκώσει κάθε δισταγμό.

Σπαστική η κίνηση των χεριών.
Δίνει στο σώμα μια άσχημη μορφή.
Δεν σταματά..δεν μπορείς να την διακόψεις,
έχωντας κατα νου τη ζωή κάποιων άρρωστων πληγών.

Κουτιά γύρω απ' την αύρα,
των καρπών σου τα στενά.
Φυτρώνουν σαν γρανάζια,
ρίζες που περιμένουν τη χαρά.

Λειψές και αυτές οι λέξεις.
Λειψές και εικόνες του καιρού.
Στα κύμματα να με φυγαδεύσεις,
να ξυπνήσει η άνοιξη του σπασμένου μου μυαλού.

Κενό...