Τις καλύτερες μέρες περιμένω.
Τις εικόνες που θα γεμίσουν πάλι το μυαλό.
Τις αναμνήσεις που θα ξαγρυπνούν ένα μουχλιασμένο τρένο.
Και τη συρίνα που θα ανασηκώσει κάθε δισταγμό.

Σπαστική η κίνηση των χεριών.
Δίνει στο σώμα μια άσχημη μορφή.
Δεν σταματά..δεν μπορείς να την διακόψεις,
έχωντας κατα νου τη ζωή κάποιων άρρωστων πληγών.

Κουτιά γύρω απ' την αύρα,
των καρπών σου τα στενά.
Φυτρώνουν σαν γρανάζια,
ρίζες που περιμένουν τη χαρά.

Λειψές και αυτές οι λέξεις.
Λειψές και εικόνες του καιρού.
Στα κύμματα να με φυγαδεύσεις,
να ξυπνήσει η άνοιξη του σπασμένου μου μυαλού.

Κενό...