Αυτή η θλίψη με κυνηγάει πάντα.
Αυτό το κενό με ρουφάει όλο πιο κάτω.
Το νόημα ακόμα δεν το βρήκα.
Το ψάχνω και αυτό, συλλέγοντας τα λάθη καινούργιων εχθρών.
Το φευγιό να αποκτήσω προσπαθώ.
Μια αγκαλιά να με τραβήξει, να με παρασύρει
και να με παραδώσει σ' έναν καλύτερο καιρό.
Τη δύναμη να αποκτήσω προσπαθώ.
Μέρα ίδια και ανιαρή.
Λέξεις απλές ανόητες και άστοχες.
Όλα χωρίς νόημα.
Τα ίδια όλα.
Καταθλιπτικά απλά.
Κυριακή 16 Δεκεμβρίου 2007
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
1 σχόλιο:
καταθλιπτικά και μελαγχολικά :(
αλλα συνάμα και γλυκά :)
χαρμολύπη που λένε...
Δημοσίευση σχολίου