Ηλιαχτίδα, του παραθύρου μου γλυκιά αλμύρα,
τη μουχλιασμένη σκέψη του μυαλού μου ξαναγύρνα,
πίσω στους γνώριμους τρόπους της συνεπαρμένης ζωής,
στην δυνατή φωνή της φιλοδοξίας
και στη ενέργεια που ξεχάστηκε στη διαδρομή για την ελπίδα...

Όλα ή Τίποτα...

Αδύναμη, ανόητη, νοσταλγική,
ψάχνω σε κρυμμένα κουτιά το μυστικό
που θα μπορέσει να ξεδιαλύνει κάθε μικρό μου δισταγμό.

Οι καταστάσεις είναι δημιούργημα δικό μου;
Οι πόνοι είναι φτιαγμένοι απ’ το μυαλό μου;
Η ατυχία είναι ζήτημα στιγμής;
Ή η τύχη σε περιμένει αλλά δεν θα τη βρεις;

Ένα κενό ξεκουράζεται πάνω στο λυγμό μου.
Βολεμένο από το άσυλο που του προσφέρω.
Το τιμόνι στα χέρια ενός αγνώστου καβαλιέρου,
με καθοδηγεί όλο και πιο βαθιά στο καταθλιπτικό μου «θέλω».

Μια κρίση πανικού νιώθω στο στέρνο.
Μια δόση ανθρωπισμού ακόμα περιμένω.
Η προσωπική αδυνατότητα μου ξεμπροστιάζεται.
Μια καινούργια τακτική αποβιβάζεται στο τρένο.